یک نمونه از فرهنگ وافر و مواج ما ایرانی ها

وقتی دلم برای تو ضعف می رود؛ مثل امروز ظهر :(((هیچ خوردنی و نوشیدنی و پوشیدنی و دوشیدنی و انسان و حیوانی و جهنده و پرنده و خزنده و درنده و گزنده ایو کوه و جنگل و دشت و دریا و صحرایینمی تواند حالم را خوب کند و دوا و شفا و صفای حالم باشد به جز بوی عطر خوش نفس های گرمت از فاصله ی بیست سانتیمتری و کمتر....

بی فرهنگی شاخ و دم ندارد. مثل ناشی ترین انسان دنیا هی داخل می کند هی بیرون می آورد و این کار ملال آور را چند بار تکرار می کند. خودش می داند من دارم با نگاهم به او اعتراض می کنم ولی با کمال پر رویی کارش را ادامه می دهد. وقتی کارش تمام شد الکی خودش را در کاغذ رسید گم می کند که مثلا متوجه نبوده است. من هم با بی اعتنایی از کنارش رد می شوم که کارم را با خودپرداز انجام بدهم. اصلا انجام کارهای بانکی با کامپیوتر و موبایل دست کم این خوبی را دارد که آدم دچار این ایرانیان با فرهنگ نمی شود در کنار خودپردازه...