بی تو آبادترین محله وین و رم، خرابکده ای ویران و خاکسار در نظرم می آید!

و با تو ویران ترین آبادی آفریقا، نیویورک است و پاریس!

تیغ برآور هله ای آفتاب

نور ده این گوشه ویرانه را

بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد

وقتی دلم برای تو ضعف می رود؛
مثل امروز ظهر :(((
هیچ خوردنی و نوشیدنی و پوشیدنی و دوشیدنی
و انسان و حیوانی
و جهنده و پرنده و خزنده و درنده و گزنده ای
و کوه و جنگل و دشت و دریا و صحرایی
نمی تواند حالم را خوب کند
و دوا و شفا و صفای حالم باشد
به جز بوی عطر خوش نفس های گرمت
از فاصله ی بیست سانتیمتری و کمتر.

وبلاگ نویسی به آشپزی می ماند،
به بافتن شال، خانه سازی، راه رفتن،
عوض کردن خاک گلدان، زادن یک نی نی ناز، کشتن بعضی علایق دردسر ساز،
کوهنوردی، تنیس، شنا، واکس زدن کفش های کتانی،
تماشای یک فیلم ژاپنی، فرو بردن بغضی خفته، حس شیرین انزوا و حس تلخ دیده شدن،
خوردن غذایی تند یا شیرین و این طور کارها هم؛ تا حدودی البته.
هم در سختی و هم در لذت.

در خواب هم نفس هایم رنگ تو را گرفته، ولی بیدار می شوم و می بینم همه اش خیال محال است. کاری نمی شود کرد. گوشه ای می نشینم و چندین ساعت سردرد را تحمل می کنم. تو هم کاری که می خواهم را نمی کنی. آهسته البته اشکهایم را پاک می کنی ولی شکستگی دل با این چیزها که درمان نمی شود و دوا و درمانی دیگر لازم است. به قول شاعر:
سرشک از رخم پاک کردن چه حاصل؟ علاجی بکن کز دلم خون نیاید